{"id":1585,"date":"2019-12-26T22:36:22","date_gmt":"2019-12-26T21:36:22","guid":{"rendered":"https:\/\/lories.nl\/?page_id=1585"},"modified":"2020-01-18T22:49:23","modified_gmt":"2020-01-18T21:49:23","slug":"diadeem-lori-deel-2","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/lories.nl\/?page_id=1585","title":{"rendered":"Diadeem lori Deel 2."},"content":{"rendered":"\n<p class=\"has-small-font-size wp-block-paragraph\">De Diadeemlori, Eos histrio<br>\n<br>\n<br>\n<br>\nDe diadeemlori, Eos histrio, is gedurende decennia een niet veel voorkomende\nvogel geweest in avicultuur. In het begin van de jaren &#8217;90 is een klein aantal\nvogels van de ondersoort Eos h. talautensis tot de avicultuur doorgedrongen.\nGelukkig heeft het grootste deel van deze vogels zich goed aangepast, en vormen\nnu een levensvatbare populatie. Momenteel worden bevredigende resultaten\nbereikt door gespecialiseerde kwekers die met deze soort werken. Zelf heb ik in\nhet Birds International Research and Breeding Centre op de Filipijnen gewerkt\nmet een aantal paren van de ondersoort talautensis, waar de eerste\nbroed-resultaten in 1993 werden behaald.<br>\n<br>\nDe totale lengte van deze lori is ongeveer 31 cm. De kleur is overwegend helder\nrood van kleur. De rode kleur wordt donkerder in de richting van de stuit. Over\nde kop loopt een brede paarse band, welke bij twee ondersoorten uitlopen in een\ndonker blauwe lijn die door het oog naar de mantel loopt. Zwarte\nkleurschakeringen vinden we op het bovenvleugeldek en op de dijen, waarbij de\noverige vleugelpennen een brede blauwe band tonen, die uit loopt tot op de\nborst. Er worden drie ondersoorten genoemd. De nominaat, E. h. histrio, is de\nvogel die tot in detail beschreven staat in het naslagwerk &#8220;Parrots of the\nWorld&#8221; (Forshaw 1989). In het wild treffen we deze ondersoort aan op het\neiland Sangir. Dit ras is ernstig bedreigd en er wordt door ornithologen\nrekening gehouden dat het mogelijk al uitgestorven is. Er is veldwerk gepland\nop Gt Sangihe om naar overgebleven populaties te zoeken evenals naar de op het\neiland voorkomende Sangir hangparkiet, Loriculus catamene. &nbsp; &nbsp; &nbsp;<br>\n<br>\nDe tweede ondersoort, E. h. talautensis, is afkomstig van het eiland Talaut.\nDit is de ondersoort die het meest frequent begon te verschijnen in avicultuur\ngedurende het begin van de jaren 1990, en ook de ondersoort die ik gehouden en\ngekweekt heb. Hij onderscheidt zich van de nominaatvorm door minder zwart in de\nvleugelveren te tonen. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;\n&nbsp; &nbsp; &nbsp; <br>\nDe derde ondersoort, E. h. challengeri, is meer visueel te onderscheiden. De\npaarse band die door de ogen loopt is niet volledig aanwezig zoals bij de\nandere ondersoorten, en de blauwe borst-band is smaller en minder scherp\nafgetekend en vermengd met rode veren. Deze ondersoort komt voor op het eiland\nNenusa. <br>\n<br>\nDe eisen die de diadeemlori&#8217;s stellen, verschillen weinig van die van andere\nsoorten uit het genus Eos zoals de rode lori, E. b. bornea, of de koningslori,\nE. cyanogenia. De verblijven in het Research and Breeding Centre zijn\ngescheiden met aangrenzende binnen verblijven. De nestkasten hangen in het\noverdekte binnenverblijf waarvan de wanden zijn afgezet met fijnmazige\nschermen. Deze schermen hebben het voordeel ten opzichte van solide muren, dat\nze een goede ventilatie waarborgen, en grote hoeveelheden insekten buiten\nhouden die het voer ernstig kunnen bevuilen, iets dat het houden van lori&#8217;s in\ntropische gebieden nu eenmaal met zich mee brengt. <br>\nIedere afzonderlijke kooi krijgt een dagelijkse douche uit een boven de kooien\naangebracht sprinkler systeem en iedere kooi wordt dagelijks uitgespoten met\neen eenvoudige hogedrukspuit. De zitstokken zijn van natuurlijke takken,\nessentieel knaagmateriaal wordt in de vorm van twijgen met bladeren dagelijks\nverstrekt.<br>\n<br>\n<br>\nHet menu wat de diadeemlori&#8217;s op het Research and Breeding Centre krijgen\nbestaat uit vier maaltijden verspreid over de dag, en ziet er als volgt uit:<br>\n<br>\n07.00 uur &nbsp;Vloeibaar lorivoer (gemaakt uit een suiker oplossing, banaan,\ngestoomde wortelen, papaya, chico en droog lorivoer. Dit alles wordt tot een\npap gemixed.)<br>\n10.00 uur &nbsp;Stukjes fruit zoals: papaya, gestoomde zoete aardappels,\ngrapefruit, mango en banaan. Ook worden &#8220;Apple jungle&#8221; pillen gegeven\nmet een kleine hoeveelheid millet.<br>\n13.00 uur &nbsp;Stukjes fruit en Apple jungle pillen.<br>\n15.00 uur &nbsp;Vloeibaar lorivoer zoals om 07.00 uur.<br>\n<br>\nDrinkwater is steeds voorhanden en wordt bij iedere voeding ververst. Hoewel de\nhierboven beschreven voedingsmethode succesvol heeft gewerkt, ben ik van mening\ndat de diadeemlori over een groot aanpassingsvermogen beschikt voor wat de\nvoeding in gevangenschap betreft. Elk goed lorivoer dat verkrijgbaar is, en\ntenminste twee keer per dag verstrekt wordt, met daarnaast fruit en groen, zal\neen acceptabel voer voor deze vogels zijn.<br>\n<br>\nDe nestkasten voor de diadeemlori&#8217;s zijn L-vormig. In het tropische klimaat van\nde Filipijnen komt het bijna niet voor dat jongen in het nest lijden aan\nonderkoeling. De L-vormige nestkasten hebben een aantal voordelen boven de meer\nconventionele nestkasten. Zo hebben L-vormige nestkasten een inwendige\nluchtcirculatie en ventilatie, een groter bodemoppervlak, wat het reinigen\nvergemakkelijkt, en zijn makkelijk toegankelijk bij nestkontrole en het\nobserveren van de opgroeiende jongen in het nest.<br>\n<br>\nHet legsel van de diadeemlori bestaat uit 2 eieren, die in een tijdsbestek van\n25 \u00e0 26 dagen worden uitgebroed. Handopfok was even succesvol als het door de\nouders groot brengen van de jongen. Het voor de handopfok gebruikte voer op de\nFilipijnen is gebaseerd op de volgende formule:<br>\n30 ml&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;E.D.F. (easy to digest formula)<br>\n20 ml&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;papaya<br>\n10 ml&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;banaan<br>\n5 ml&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;ei (osterized)<br>\n10 ml&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;gekookt gedistilleerd water<br>\n1 tablet&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ground Apple jungle pillen<br>\n<br>\nDe jongen werden de eerste uren na het uitkomen niet gevoerd, om er zeker van\nte zijn dat de meegekregen dooierzak volledig was opgebruikt. De eerste dagen\nwerden de jongen hoofdzakelijk met E.D.F. gevoerd en een melk oplossing om de\nkropflora op gang te brengen, daarna werd het uitgebreid tot de hierboven\ngegeven formule. Gedurende het groeiproces kregen de jongen het voer op een\ntemperatuur van 40 C, de temperatuur werd tijdens het voeren op pijl gehouden\nen met een in het voer gedompelde thermometer gecontroleerd.<br>\n<br>\nDe gegevens die ik heb bijgehouden over het groeiverloop van twee jonge\ndiadeemlori&#8217;s, uitgebroed in een broedmachine, vind u hieronder. Ik moet wel\nvermelden dat het gewicht bij het uitkomen waarschijnlijk lichter is dan bij\nnormale broed. De twee eieren waaruit de jongen resulteerde werden halverwege\nde broedduur bij de oudervogels weggehaald omdat beide eieren ligt beschadigd\nwaren aan de schaal.<br>\n<br>\nEenmaal in de broedmachineruimte werden de eieren &#8220;gerepareerd&#8221; en in\nde broedmachine geplaatst bij een hoge luchtvochtigheid voor de resterende\nbroedduur. De eieren hadden een groot deel van hun oorspronkelijke gewicht\nverloren en de luchtkamer besloeg 50% van het ei, wat daardoor op het punt van\nuitdrogen stond. Desondanks zijn beide jongen zonder problemen uitgekomen maar\nhun gewicht was, zoals reeds vermeld, lichter als normaal het geval zou zijn.\nGegevens over de handopfokperiode zien er als volgt uit:<br>\n<br>\nGewicht bij uitkomst van de twee jongen is respectievelijk 5,78 gram en 6,13\ngram. Het dons is oranje-achtig paars van kleur en verdeeld over het hele\nlichaam en lichter naar onderen. De snavel en nagels zijn zwart. De ogen\nbegonnen na tien dagen open te gaan en na zestien dagen waren ze geheel open.\nVanaf de tiende dag begon zich een tweede donslaag te vormen, die op de\ndrie\u00ebntwintigste dag het hele lichaam bedekt had. De snavel en de teennagels\nbleven tijdens de hele ontwikkeling van de jongen zwart. Pas later begon de\nsnavel de oranje kleur te vertonen zoals bij volwassen vogels.<br>\n<br>\nDe veren begonnen na achtentwintig dagen door te komen. Na dertig dagen\nbegonnen de vleugelveren door te komen en de kopbevedering na twee\u00ebndertig\ndagen en was direct rood van kleur. De grote vleugelveren kwamen na 34 dagen,\nevenzo als de veren op het voorhoofd, borst, krop en op de onderbuik.<br>\n<br>\nDe jongen waren, in beide gevallen, na 77 dagen volledig bevederd en vlogen na\n80 dagen. Het gewicht van de jongen werd tijdens de opgroeiperiode bijgehouden\nop steeds dezelfde tijd, direkt na de eerste voeding aan het begin van de dag. <br>\n<br>\nDe diadeemlori is zonder twijfel een prachtige vogel en verdient een gezonde\ntoekomst in avicultuur. De populaties in het wild hebben dringend beschermende\nmaatregelen nodig om te kunnen overleven. Zeker zal hij onmiddellijk als CITES\n1 vogel geclassificeerd moeten worden (red.: wat nu is gebeurd). De vogels die\nnu in avicultuur voorkomen, zullen speciale aandacht en verzorging nodig hebben\nom te voorkomen dat ze ook hier zullen verdwijnen. Er zal dus een goede\npopulatie gekweekt moeten worden. Gelukkig lijkt dit de goede kant op te gaan,\ngezien de resultaten. Een aantal vogels vormen reeds paren en er worden steeds\nvaker resultaten bereikt. Er is voor deze soort een internationaal stud-book\nopgesteld door de International Loriinae Society. Veel mensen werken hier samen\nen zijn van mening dat de toekomst er voor deze vogel, zeker in avicultuur,\nhoopvol uit ziet. &nbsp;<br>\n<br>\nLiteratuur<br>\nFORSHAW, J.M., &amp; W.T. COOPER (1989): Parrots of the World, third edition,\nMelbourne<\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-small-font-size wp-block-paragraph\"><em>Door Roger G. Sweeney, Engeland.<br> Met toestemming overgenomen uit Lori Journaal.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p class=\"has-small-font-size wp-block-paragraph\"><strong><a href=\"https:\/\/lories.nl\/?page_id=3185\">Terug naar artikelen per soort.<\/a><\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>De Diadeemlori, Eos histrio De diadeemlori, Eos histrio, is gedurende decennia een niet veel voorkomende vogel geweest in avicultuur. In het begin van de jaren &#8217;90 is een klein aantal vogels van de ondersoort Eos h. talautensis tot de avicultuur doorgedrongen. Gelukkig heeft het grootste deel van deze vogels zich goed aangepast, en vormen nu &hellip; <a href=\"https:\/\/lories.nl\/?page_id=1585\" class=\"more-link\">Lees verder <span class=\"screen-reader-text\">&#8220;Diadeem lori Deel 2.&#8221;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-1585","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/lories.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1585","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/lories.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/lories.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lories.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/lories.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1585"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/lories.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1585\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3243,"href":"https:\/\/lories.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/pages\/1585\/revisions\/3243"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/lories.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1585"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}